درد دل معمارانه

امروز خیلی اتفاقی وقتی داشتم ویس کلاس یکی از اساتید رو گوش می دادم حرفای خیلی مفیدی توش شنیدم. سر کلاس بحث بازار کار و تفاوت کاری که تو دانشگاه می کنیم با کاری که تو بازار باید انجام بدیم و اینها شده بود. می گفت وقتی می خوای یه مکانی رو طراحی کنی، باید به همه ی ریزفضاهاش و اینکه تاسیسات ساختمون چی باشه و قراره با چی گرم شه و با چی سرد شه قبل از طراحی فکر کنی. چون وقتی به اینها فکر نکنی و براشون جا نذاری، تو مرجله اجرا به مشکل بر می خوره و خسارت وارد می کنه به پروژه. و کافیه تو 2 تا پروژه اینجوری سوتی بدی، دیگه کلا تو اون منطقه و اون شهر و حتی شاید اون استان نمیتونی کار کنی چون اسمت بد در میره. واسه همین باید کاربلد باشی. و برای اینکه کار بلد باشی باید بری سر پروژه های بزرگ. مثلا خودش میگفت من اون زمان که می خواستم تازه وارد بازار کار شم، به عنوان کارآموز بدون حقوق رفتم سر چند تا پروژه بزرگ. مثلا یه ساختمون تجاری 50 و خوردی طبقه تو مشهد. یا یه برجی تو تهران. میگفت 8 صبح می رفتم اونجا و همش ازشون سوال می پرسیدم و کار می کردم و نگاه می کردم تا یاد می گرفتم. شمام باید اینطوری باشین!حرفای خوبی می زد و راست هم میگفت. با اینکه تو دانشگاه کلی ضوابط و مقررات و باید و نبایدها رو یاد می گیریم، اما کاری که اونجا انجام می دیم، یه سری طراحی های کاملا خیالی و رویاپردازانه است که همه چی اوکیه و هم